SONBAHARIN UĞULTUSU


Kavak yapraklarının birbirine çarparak çıkardığı sesi bilir misin... Bu sonbaharın sesiydi ve sonra kavak çırılçıplak kalıyordu. Yaprakları adeta onu yalnız bırakıyordu kışın soğuk ayazında. Bazen aşklar da aynı olmaz mı... Kalbin tam da ihtiyaç duyduğu o anda çekip gitmez mi... 
Beklersin, susarsın, bazense gözlerini kapatıp sadece düşünürsün. İçindeki o ses çığlık çığlığa bağırır ama duyulmaz. Kalbin göğsünü yırtıp çıkacaktır ama kimse görmez. Güneş tekrar doğar ama o bir daha gelmez...
Sabahın beşiydi, yattığım yerden pencereden dışarıyı izliyordum. Yaşlı kavak ağacı Ekim ayının bir soğuk bir sıcak sabahında savrulup duruyordu bir yandan bir yana. Aslında hava henüz daha karanlıktı. Zaten benim de hiç kalkasım yoktu yataktan. Her haftasonundan biraz daha farklıydı bu sefer. Bir kaçamak yapıp soluğu bir tatil köyünde aldım. Kimseyi tanımadığım, tek başıma geldiğim bu yeri şimdiden çok sevdim. Belki de kimseyi tanımadığım için çok sevdim. Yoksa ıpıssız, sessiz mi sessiz bir yer burası. Kimse burda seni hatırlatmıyor. Hiçbir şey tanıdık gelmiyor. Yeni şeyler görmek bana yeni anılar biriktirtiyor. Böylece aklımdaki düşüncelerin üstü sonbaharın toprağını yaprakların kapattığı gibi örtülüyor.
  Sabah erkenden uyandıktan sonra üstün körü bir kahvaltıyla geçiştirip, üzerime bir ceket bir şal alıp attım kendimi sahile. Sahil boyunca yürüdüm de durdum. Aslında boş boş ne yaptığımı bilmeden sadece yürüdüm. Sonra öylesine bir kafeye oturup zaten iştahım olmadığından bir çay istedim. Aslında kendimi tanırım mutlaka fotoğraf çekerdim. Ancak bu sefer ne çekesim ne de paylaşasım gelmedi. Belki paylaşsam onlarca yorum alırdım, tabii sen de görür beğenmez ama içinden düşünürdün 'ohh keyif yapıyor' diye. Hatta normalde hiç sessiz de kalmam mutlaka birileriyle konuşur dertleşirdim. Ancak yorulmuş olsam gerek kimseye bir şey anlatacak takatim dahi kalmadı. Belki de bundan kaçtım ya buraya. 
  Bilmem her zaman kaçmak, uzaklaşmak iyi midir? Ellerim ceplerimde, bir o yandan bir bu yana devrile devrile yürüyorum. Turistlerin geçtiğimiz aylarda tıka basa doldurduğu sokaklar şimdi yalnızca benim. Açık kalan bir iki dükkan var, onlar da evden uzaklaşmak için gelmiş gibi duruyorlar. Herkes, herşey benim kadar durağan değil elbette. Bomboş sokakların tadını çıkartan bir sürü köpek var mesela bir kaç çocuk ise okuldan eve dönüyor belli  ki. 

Odama geri döndüğümde telefonumu şarja takma gereği bile duymadım ilk defa. Ayakkabılarımı ve ceketimi çıkartıp saçlarımı öylesine toparlayıp sadece yatağa uzandım ve televizyonu açtım. Açıkcası hafta sonu bu saatlerde televizyonda dizi tekrarlarından başka bir şey olmadığı için iki dakika sonra açtığım gibi geri kapattım. Zaten açık olan perdemden hüzünlü kavak ağacına takıldı gözlerim. Kaç dakika öylece durdum bilmiyorum. Sonra çalan telefonumun sesiyle irkildim. Beni kim arayabilirdi ki en fazla... Hayır, o değildi.

Bu blogdaki popüler yayınlar

KALEMİMİN UCUNDA BİR HAYAT

  Kendimize ne kadar zaman ayırıyoruz? Bu soruyu her duyduğumda düşündüğüm ilk şey sürekli bir koşturma içinde olduğumdur. Bitmeyen bir macera filmi gibi attığım bir sonraki adımda macera filmi gibi attığım bir sonraki adımda neler olacağını bilmeden yaşıyorum. Her ne zaman geleceğe dair planlar yapsam rüzgar hiç beklemediğim bir anda dönüp bana bir kez daha vuruyor. Sormadan düşünmeden planlamadan attığım adımlar beraberinde bambaşka yollar getiriyor ve ben yine hangi yola sapacağımı bilmiyorum. Durup düşünmeye ise vakit yok...        Şimdi yirmi yaşındayım. Bitirmem gereken bir okul, yaşamam gereken bir hayat var önümde. Peki hangisi daha öncelikli? Birine daha çok zaman ayırsam diğeri bir anda karşıma çıkıyor. Ne yazık ki ikisi de hata kabul etmiyor. Bir yandan okulum bana mesleğimi kazandıracak ve devamında bana hayatımı daha güzel bir konuma getirmem için yardım edecek diye düşündürüyor. Fakat diğer yandan geçip giden gençlik yıllarım v...
Devamı

MAVİ BİR RÜYA

  Siz hiç rüzgara bıraktınız mı kendinizi? Siz hiç bilmediğiniz denizlerde yüzdünüz mü? Geceleri denizin içinde ay pencerenizden size bakarken uyudunuz mu hiç? Ben sizi bilmem ama bu duyguyu hiç yaşamadıysanız çok üzülürüm. Beni anlayamayacağınız için üzülürüm...    Aslında yazacak, anlatacak o kadar çok şeyim var ki size denizle ilgili, ne desem ne söylesem bir türlü toparlayamıyorum. Şöyle en başından başlasam sıkılmaz okursunuz umarım.Ankara'da doğdum büyüdüm ben, denizi nereden bileceksin sen dediler bana. Oysa bilmezler ki ben onu diyenlerden bile çok severim denizi. Hasretimdir kokusuna, havasına... Benim babam denizcidir, o da Ankara'da doğmuş büyümüş ama sonradan keşfetmiş içindeki deniz aşkını. Ben de onun gibi olayım diye küçük yaşta tanıştırdı beni denizle, yelkenle. Kızlar babalarına çeker efsanesi doğru olsa gerek ki ben de çok sevdim denizi.    Deniz bazen annem misali şefkatlidir, açar kollarını bana. Bazen kibirlidir, hırçındır; istemez yüzel...
Devamı

YALNIZ KARANLIK

     Ben bir kuşum gökyüzünde kanatları rüzgarı süpürerek uçan, ya da ben bir yıldızım insanların geceleri görüpte sevgililerine atfettiği , belki de ben rengi gün batımında insanlar ı büyü leyen bir akşam sefasıyım. Ben hala ne olduğunu bilmeyen biriyim aslında. Her gün her yerde farklı bir kimliğe bürünürüm ama yine de ben benim işte. Huyum suyum aynı, zevklerim aynı, nefretlerim aynı. Kalbim hala aynı kişi için çarpıyor mesela ve ben hala rakıyı sek içiyorum.      Bir gece vakti şimdi. Tek tük arabalar geçiyor yürüdüğüm karanlık sokaklardan. Sokak lambalarının kör ışıklarında şehrin üzerine çökmüş nemi görebiliyorum. Tozlu asfaltta ayaklarımın nasıl kirlendiğini hissetsem de umrumda bile değil.     Gözlerimi Dolunay'dan ayırdığımda evime geldiğimi nihayet görebiliyorum. Kapıdan girmeden derin bir nefes alıyorum. Girmek istediğime emin miyim? İki katlı ama ufak evimde benden ve belki bir kaç sinekten başka hiç kimse yok. Eve gir...
Devamı