YALNIZ KARANLIK

   Ben bir kuşum gökyüzünde kanatları rüzgarı süpürerek uçan, ya da ben bir yıldızım insanların geceleri görüpte sevgililerine atfettiği, belki de ben rengi gün batımında insanları büyüleyen bir akşam sefasıyım. Ben hala ne olduğunu bilmeyen biriyim aslında. Her gün her yerde farklı bir kimliğe bürünürüm ama yine de ben benim işte. Huyum suyum aynı, zevklerim aynı, nefretlerim aynı. Kalbim hala aynı kişi için çarpıyor mesela ve ben hala rakıyı sek içiyorum. 
    Bir gece vakti şimdi. Tek tük arabalar geçiyor yürüdüğüm karanlık sokaklardan. Sokak lambalarının kör ışıklarında şehrin üzerine çökmüş nemi görebiliyorum. Tozlu asfaltta ayaklarımın nasıl kirlendiğini hissetsem de umrumda bile değil. 

   Gözlerimi Dolunay'dan ayırdığımda evime geldiğimi nihayet görebiliyorum. Kapıdan girmeden derin bir nefes alıyorum. Girmek istediğime emin miyim? İki katlı ama ufak evimde benden ve belki bir kaç sinekten başka hiç kimse yok. Eve girer girmez sokağın tozuyla yıkanmış sandaletlerimi bir köşeye bırakıyorum. Çıplak ayaklarımla beyaz merdivenimi kirleterek tırmanıyorum yukarı. Odama geldiğimde ne açık perdeleri ne de yanan ışığımı umursayarak bir bir atıyorum üstümdeki salaş beyaz tişörtü ve altımdaki eskimiş mavi kotumu. Üzerime aldığım bir havluyla duşun yolunu tutuyorum. Soğuk suyun altında kalan boş tenim adeta savunmasız. Omuzlarımdan başlayarak ayak ucuma kadar inen su damlaları, tenimde yerleşmiş yaralarımın üzerinden geçerken artık bir acı hissetmediğimi farkediyorum. 

   Evim hiç bu kadar boş olmamıştı. Odamda hep bir gürültü, hep bir müzik kulaklarımı doldurmuştu. Hatta gece geç saatlere kadar oturmayı sevmesem bile göz kapaklarım ağırlaşıp düşene kadar ahşap masamın üzerinde çizim yapardım. Şimdilerde kahve lekesi ve kara kalem izleriyle dolu masam bile boş bir şekilde bana bakıyordu. Belki de artık bu şehirden taşınmalıydım. Bir gece vakti aklıma doluşan düşünceler, alkolden ağırlaşan gözlerimle savaşıyordu. En sonunda yenik düşen vücudum bir sonraki günün sabahına uyandığında tüm yalnızlığını ve acılarını unutmuşcasına hayatına devam etmekten başka bir çaresi var mıydı?

Bu blogdaki popüler yayınlar

KALEMİMİN UCUNDA BİR HAYAT

  Kendimize ne kadar zaman ayırıyoruz? Bu soruyu her duyduğumda düşündüğüm ilk şey sürekli bir koşturma içinde olduğumdur. Bitmeyen bir macera filmi gibi attığım bir sonraki adımda macera filmi gibi attığım bir sonraki adımda neler olacağını bilmeden yaşıyorum. Her ne zaman geleceğe dair planlar yapsam rüzgar hiç beklemediğim bir anda dönüp bana bir kez daha vuruyor. Sormadan düşünmeden planlamadan attığım adımlar beraberinde bambaşka yollar getiriyor ve ben yine hangi yola sapacağımı bilmiyorum. Durup düşünmeye ise vakit yok...        Şimdi yirmi yaşındayım. Bitirmem gereken bir okul, yaşamam gereken bir hayat var önümde. Peki hangisi daha öncelikli? Birine daha çok zaman ayırsam diğeri bir anda karşıma çıkıyor. Ne yazık ki ikisi de hata kabul etmiyor. Bir yandan okulum bana mesleğimi kazandıracak ve devamında bana hayatımı daha güzel bir konuma getirmem için yardım edecek diye düşündürüyor. Fakat diğer yandan geçip giden gençlik yıllarım v...
Devamı

MAVİ BİR RÜYA

  Siz hiç rüzgara bıraktınız mı kendinizi? Siz hiç bilmediğiniz denizlerde yüzdünüz mü? Geceleri denizin içinde ay pencerenizden size bakarken uyudunuz mu hiç? Ben sizi bilmem ama bu duyguyu hiç yaşamadıysanız çok üzülürüm. Beni anlayamayacağınız için üzülürüm...    Aslında yazacak, anlatacak o kadar çok şeyim var ki size denizle ilgili, ne desem ne söylesem bir türlü toparlayamıyorum. Şöyle en başından başlasam sıkılmaz okursunuz umarım.Ankara'da doğdum büyüdüm ben, denizi nereden bileceksin sen dediler bana. Oysa bilmezler ki ben onu diyenlerden bile çok severim denizi. Hasretimdir kokusuna, havasına... Benim babam denizcidir, o da Ankara'da doğmuş büyümüş ama sonradan keşfetmiş içindeki deniz aşkını. Ben de onun gibi olayım diye küçük yaşta tanıştırdı beni denizle, yelkenle. Kızlar babalarına çeker efsanesi doğru olsa gerek ki ben de çok sevdim denizi.    Deniz bazen annem misali şefkatlidir, açar kollarını bana. Bazen kibirlidir, hırçındır; istemez yüzel...
Devamı