SEA BREEZEE

 Bizim buralarda güneş çatıların ardından batar. Ne kadar zor olsa da tepelerden gün batımını izlemek en büyük zevkimizdir. Her gün batımında bir başka evin içindeki hikayeyi tartışırız. Bir gün paslı demirliklerin çevrelediği balkonda bir ayağı neredeyse kırık sandalyesinde oturan bir amca... Bir başka gün annesinin özenle yetiştirdiği çiçeklerin üzerine işeyen beş yaşlarında bir oğlan çocuğu sohbetlerimize konuk olur... Kimi zaman ise sevişen bir çift görür kahkahayı basarız ardından. Oturup başka hayatlara dahil olmadan izlemek güzeldir çok garip bir şekilde; ancak bir gün o evlerden bir hayata dahil olacağımı düşünsem o gün o tepeye gider miydim bilmem işte...  Doğru duydunuz ben de dahil oldum o hikayelere. Bir gün yine bir gün batımıydı ve biz tepenin ardındaki tuğla evlerin arkasında güneşin masmavi göğü nasıl da kıpkırmızı boyadığını izliyorduk. İşte o an o evlerden birinin penceresinde göz göze geldik seninle. Kimsin nesin bilmeden evindeki pencerenden görünen silüe...

  Kendimize ne kadar zaman ayırıyoruz? Bu soruyu her duyduğumda düşündüğüm ilk şey sürekli bir koşturma içinde olduğumdur. Bitmeyen bir macera filmi gibi attığım bir sonraki adımda macera filmi gibi attığım bir sonraki adımda neler olacağını bilmeden yaşıyorum. Her ne zaman geleceğe dair planlar yapsam rüzgar hiç beklemediğim bir anda dönüp bana bir kez daha vuruyor. Sormadan düşünmeden planlamadan attığım adımlar beraberinde bambaşka yollar getiriyor ve ben yine hangi yola sapacağımı bilmiyorum. Durup düşünmeye ise vakit yok...        Şimdi yirmi yaşındayım. Bitirmem gereken bir okul, yaşamam gereken bir hayat var önümde. Peki hangisi daha öncelikli? Birine daha çok zaman ayırsam diğeri bir anda karşıma çıkıyor. Ne yazık ki ikisi de hata kabul etmiyor. Bir yandan okulum bana mesleğimi kazandıracak ve devamında bana hayatımı daha güzel bir konuma getirmem için yardım edecek diye düşündürüyor. Fakat diğer yandan geçip giden gençlik yıllarım v...